Mas pipiliin kong mag-alaga ng hayop kesa tao. Sobrang komplikado mag alaga ng tao. Meron kasing pag-iisip. Minsan nakakainis, minsan okay lang naman. Madalan na nakakatuwa. May mga tao kasing lumaki na walang pakealam sa kapwa nila tao. Minsan mahirap turuan nang tama. Minsan ang hirap iparealize kung ano ba ang dapat o hindi dapat. Nakakainis minsan na ang tao pa mismo ang nanlalamang o gustong ibaba ang kanyang kapwa. Anong klaseng tao na ba tayo? Dati sobrang simple ng buhay. Tila manual lahat. Ang pakikitungo sa kapwa, kailangan harapan. Hindi pwede yung pinaparaan sa internet internet lang. Pag may problema ka, puntahan mo yung tao. Kung may kailangan ka, puntahan mo pa rin. Pag may sasabihin ka, guess what-pupuntahan mo pa rin. Sa panahon ngayon, naglalaho na ang linya sa gitna ng manual at automatic. Tingin natin, madaling umiwas sa mga tao sa isang iglap lang na umalis tayo sa harap ng computer at i-off ang internet connection sa cellphone. Ilang pindot lang, parang di ka na...